വ്യാകുലതകള്‍...

അതെ. വീണ്ടും ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. മനസ്സില്‍ പലതുമുണ്ട്. എല്ലാം എഴുതണം എന്നുണ്ട് . എന്തോ എന്നെ ഇത് പിടിച്ചു വലിക്കുന്നു. എന്റെ ചുറ്റും ലോകം മുന്നോട്ടു ആഞ്ഞു പായുന്നുണ്ട്‌. എങ്ങോട്ടോ എന്ന് ബോധം ഇല്ലാത്തവരും ഉള്ളവരും. സിനിമയില്‍ നടിയുടെ ലോകം ഇടിയുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന നിശ്ചലത. എന്നാല്‍ ഇവിടെ ഒരു ലോകവും ഇടിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് മാത്രം ടിഫ്ഫെരെന്‍സ്.

എല്ലാ ദിവസവും മെയിലും ട്വിട്ടെരും പതിവുപടി പോലെ ചെക്ക്‌ ചെയ്യും. എന്തിനു എന്നറിയാതെ. ആരും അങ്ങനെ കത്തുകള്‍ അയക്കില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും. ട്വിട്ടെരില്‍ ആളുകള്‍ പിച്ചും പേയും പറയുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ കൂടതല്‍ വിഷമം. അത് പോലെ എനിക്കും പലതും വിളിചോതാന്‍ മനസ്സ് കൊതിക്കും. എന്‍റെ അനര്‍തമായ വേവലാതികള്‍ എന്തിനാ ബാക്കിയുള്ളവരെ അറിയിച്ചു അവരുടെയും ദിവസം കെടുത്തുന്നെ എന്ന് കരുതി മൌനം പാലിക്കും. നിറയെ വേവലാതികള്‍ മാത്രം എന്ന് പറയാന്‍ ആവില്ല... ഇടയ്ക്കു ആരോടോ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചിരിക്കാന്‍ തോന്നും.. പക്ഷെ പിന്നീട് ഞാന്‍ മുങ്ങുമ്പോള്‍ അവരുടെ അന്വേഷണം വരും. എന്നാല്‍ ചിലര്‍ തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കില്ല..

മിക്കപേര്‍ക്കും ഒന്നേ അറിയേണ്ടതുള്ളൂ. ഞാന്‍ എങ്ങനെ സമയം ചിലവഴിക്കുന്നു എന്ന്. ചില വ്യക്തികള്‍ ജോലിയെ പറ്റിയും 'കുഞ്ഞുങ്ങുളെ' പറ്റിയും ചോദിക്കും. എല്ലാം അനിഷ്ട ചോദ്യങ്ങള്‍. അടുത്ത് അറിയാവുന്നവര്‍ ഈ വക ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കേണ്ടതില്ല. കൂടതല്‍ അടുപ്പം ഇല്ലാതവരാകട്ടെ ചോദിയ്ക്കാന്‍ പാടില്ല താനും. എന്നിട്ടും ചോദ്യശരങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഉണരുന്നു..

എന്നാല്‍ പിന്നെ എന്താണ് ഉചിതമായ സംസാരവിഷയം എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഉത്തരമില്ല... ആ സമയത്തെ അവസ്ഥയും ഭാവവും എന്നെ എന്ത് സംസാരിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നുവോ അത് എനിക്ക് ഉചിതമായി തോന്നുന്നു. അത്യാഗ്രഹം എന്ന് ഇതിനെ വിളിക്കാന്‍ ആകുമോ. അഹംഭാവം ആണ് കുട്ടിക്ക് എന്ന് കരുതുന്നവര്‍ ധാരാളം ഉണ്ടെന്നു ഉറപ്പ്.

മാറി നിന്ന് ഇങ്ങനെ ജീവിതവും ബന്ധങ്ങളും അവലോകനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഏതോ ദൂര ദിശയിലേക്കു മനസ്സ് കുതിക്കുന്നു. നൈമിഷികമായ ജീവിതത്തില്‍ നമ്മള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന കലപിലകള്‍. ഞൊടിയിടയില്‍ ചേരുകയും ചിന്നിചിതരുകയും ചെയുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍. ചിലത് സുന്ദരവും അര്‍ത്ഥവത്തുമായത്. ചിലത് പേരിന്. പുഞ്ചിരി എന്ന നിര്‍മല ഭാവം മുഖം മൂടിയായി അണിഞ്ഞു വിശ്വാസം കൈക്കലക്കുന്നവര്‍. വഞ്ചിക്കപെടുന്നവര്‍. കൊല്ലുന്നവര്‍. പക വീട്ടുന്നവര്‍. പൊലിഞ്ഞു പോകുന്ന ജീവനുകള്‍. ജീവന്‍ വെടിയുന്നവര്‍. പിണക്കങ്ങള്‍. സങ്കടങ്ങള്‍. എന്നാല്‍ മറുഭാഗത്ത്‌ ഒരിക്കലും പിരിയാത്ത ആജീവനാന്ത സുഹൃത്ത് ബന്ധങ്ങള്‍. കൂട്ടുകാര്‍. പ്രണയിക്കുന്നവര്‍. അച്ഛനമ്മമാര്‍. സഹോദരങ്ങള്‍. ബന്ധുക്കള്‍. മിന്നി മറയുന്ന നിമിഷത്തിലെപ്പോഴോ അപരിചിതരുമായി കണ്ണുകള്‍ നന്ദി ചൊല്ലിയ ഒരു നിമിഷനേരം. പാവന ബന്ധങ്ങള്‍. സുന്ദര സ്മൃതികള്‍. അനിര്‍വചനീയമായ മുഹുര്‍ത്തങ്ങള്‍...

ഇതിനിടയില്‍ ആണ് മനുഷ്യന്‍ പലതും ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. തന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ സഫലീകരിക്കാന്‍ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു പോകുന്ന പ്രധാന ചോദ്യമാണിത്. എന്തിനു ജീവിക്കുന്നു എന്നുളത്‌. പലര്‍ക്കും പല ഉത്തരമാണ്. തന്റെ ആത്മാവിനെ അല്ലെങ്ങില്‍ മനസ്സിനെ ( അങ്ങനെ ഒന്നുന്ന്ടോ? ) ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങള്‍. ഇതിനെയാകാമോ ജീവിത ലക്‌ഷ്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്‌. ആവാം അല്ലെ...

ഈ ജീവിത സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ എങ്ങനെ എപ്പോള്‍ ഉടലെടുക്കുന്നുവോ ആവൊ. സാഹചര്യങ്ങള്‍ ആണ് ഇതിനു ഉത്തരവാദിയെങ്ങില്‍ സാഹചര്യങ്ങള്‍ മാറുന്നുമുന്ടെല്ലോ. അപ്പോള്‍ അതും കാലപ്രമാനതിനനുസരിച്ച് മാറില്ലേ... പണം, വീട്, കുടുംബം, സുഖസൌകര്യങ്ങള്‍, പേരും പെരുമയും, പ്രശസ്തി എന്നിവയാണോ നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. ഇത്രയും നിരവധി ആളുകളെയും ബന്ധങ്ങളെയും മേല്പറഞ്ഞ കൂട്ട് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ മാലയില്‍ കോര്ത്തിണക്കിയതാണോ ?

സങ്കീര്‍ണമായ ലോകത്തിന്റെ പൊരുളും ജീവിതാര്ത്ഥവും നൂല്പാതകളും മനസ്സിനെ വല്ലാതെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഞാന്‍ അറിയാതെ എന്നെ കലുഷിതമാക്കുന്നു.

വിഭ്രാന്തി

മഴ പൊടിയുന്നുണ്ട്. നല്ല വെയിലും ഇടക്കുണ്ട്. ജീവിതം എപ്പോഴും ഒരു പോലെ ആയിരിക്കില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണോ ഇത്. ആയിരിക്കാം. ഒന്നും പ്രവചിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു സൃഷ്ടിയാണ് ഈ ഭൂലോകം.

ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയാന്‍ എനിക്കെന്താ ഭ്രാന്തായോ എന്ന് കരുതിയെങ്ങില്‍ അത് ശരിയായിരിക്കാം. മനസ്സു മനസ്സിനോട് സംസാരിക്കുന്ന സമയത്തു അതിന്റേതായ ഭാഷയാണല്ലോ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ അതിന്റെ ആന്തരിക അര്ത്ഥ്ങള് മനസിലാകാന്‍ നമുക്കു കഴിയുമോ... ഇല്ല എന്നതാന്നു ഉത്തരം. അപ്പോള്‍ ഇത് പോലെ പിച്ചും പേയും പറയുകയാണെന്ന് ലോകത്തിനു തോന്നും. പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ അത് അതിനോട് തന്നെ തര്‍ക്ക ശാസ്ത്രത്തില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതാവം.

ഇതൊക്കെ എപ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുക? മിക്കവാറും നമ്മുടെ മാനസികാവസ്ഥ എന്ന് ഘടകത്തെ ഇത് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ദാ എനിക്കിപ്പോള്‍ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ. ഒന്നും ചെയാന്‍ ഇല്ലാതെ മൂഡ്‌ കാശിക്കു പോകുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ തോന്നും.. അതിനാല്‍ എന്തെങ്ങിലും ചെയുക ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത് ഒരു ഉപായം ആണ്. എന്നാല്‍ അതിനും ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഇല്ലെങ്ങിലോ? നമ്മുടെ മനസിന്റെ യാത്ര അപ്പോള്‍ തുടങ്ങുകയായി. പരമാര്‍ത്ഥം അന്വേഷിച്ചുള്ള യാത്ര. താന്‍ ആരാണ് എന്ന് തുടങ്ങി താന്‍ എന്തിന് ജീവിക്കുന്നു എന്ന പോലെ ഉള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി തേടിയുള്ള യാത്ര. വിഹരിച്ചു വിഹരിച്ചു അങ്ങനെ പറന്നു തുടങ്ങുന്ന മനസാകുന്ന പക്ഷി അവസാനം ഏതോ അജ്ഞാത പരിസരത്തിനു മുകളില്‍ വിഹരിച്ചു പോകുന്നു. നാം എങ്ങും എത്താത്ത അവസ്ഥയില്‍ ഇത് കലാശിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ നാം വിഭ്രാന്തിക്ക് അടിമയാകുന്നു. ഈ അവസ്ഥയില്‍ ആവാം മനസ്സു നമ്മെ ശകാരിക്കുന്നത്.

ഈ അസ്ഥിര അവസ്ഥയില്‍ ആകെ ചെയ്യാന്‍ ആകുന്നതു ആ വിഭ്രാന്തിയെ ദൂരെ പറിചെറിയുക എന്നതാണ്. അതെങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയും എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ അതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണം ആണ് താങ്ങള്‍ ഈ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വാക്കുകളിലൂടെ നമ്മുടെ പരിഭ്രാന്തി പുറതെറിയുക എന്നത്. വേറെ മാര്‍ഗങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചാല്‍ അത് ആരോഗ്യത്തിനു നല്ലതല്ല എന്ന് വേണം കരുതാന്‍.

അങ്ങനെ എന്റെ പരിഭ്രാന്തി കളയാന്‍ സഹായച്ചതില്‍ താങ്ങള്‍ക്ക്‌ നന്ദി ഏര്പെദുതുന്നു. താങ്കളുടെ വിഭ്രാന്തിയും പരിഭ്രാന്തിയും നിറഞ്ഞ കത്തുകള്‍ എനിക്കും അയക്കാം.

വീണ്ടും കാണുന്നത് വരെ നമസ്കാരം.

മൗനം

സായാഹ്നതിന്ടെ ചിറകുകള്‍ക്കടിയില്‍ സൂര്യന്‍ എവിടെയോ മറഞ്ഞു ഇരിക്കുന്നു. ആകെ മൂടി കിടക്കുകയാണ് ആകാശം. വാതില്‍ തുറന്നതും തണുത്ത കാറ്റു വീശിയടിച്ചു. എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ അതിനും?

കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ പെട്ടിയില്‍ നിന്നും ഉള്ള മൂളലുകള്‍. കീബോര്‍ഡില്‍ എന്റെ വിരല്‍ സ്പര്‍ശത്തിന്റെ വേദനയെടുത്തു പുളയുന്നതിന്റെ ശബ്ദവും. വേറെ ഒന്നുമില്ല.. ആകെ ഒരു നിശബ്ദത മാത്രം. മനുഷ്യമനസ്സിനെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം. നെന്ചുരുകി ഹൃദയം പൊട്ടി കരയുന്നത് പോലെ, ദേഷ്യതിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെയും സമ്മീ്ശ്രാനുഭൂതിയില്‍ അലറി കരയുന്നത് പോലെ, ആരോ കേഴുന്നതു പോലെ..

പിച്ചും പേയും...

ഇന്നത്തെ ദിവസം പോക്കാണ്. എന്തൊക്കെയോ എഴുതാന്‍ തോന്നുന്നു. മലയാള ഭാഷ ഇന്നു എന്നെ മാടി മാടി വിളിക്കുന്നു. എന്തിനാണാവോ.! പണ്ടു കോളേജില്‍ വെച്ചു ഇതു പോലെ അനിര്ഗളനിര്ഗളമായി എന്തൊക്കെയോ പിച്ചും പേയും പറയുമായിരുന്നു. ജാടക്കൊന്നും അല്ല.. കുറെ സീരിയല്സും വാതോരാതെ സംസരിച്ചതിന്റെയും ഫലമായിട്ട്‌ നാവില്‍ ഉരുത്തിരിഞ്ഞു വന്നതാണ്‌.

അതിന് ശേഷം മദ്രാസില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ആയി ഭാഷ. കുറെ പാണ്ടി സിനിമ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന് വെച്ചിട്ട് തമിഴ് അറിയണം എന്നില്ലല്ലോ.. അങ്ങനെ മൂന്നു വര്ഷം വളരെ അപൂര്‍വ്വം ആള്കാരോട് മാത്രം മലയാളം പറയേണ്ടി വന്നു. അവസാനം, അവിടെ നിന്നു ഇറങ്ങാറായപ്പോള്‍, ലേശം തമിഴും പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. (സഹാവാസികള്‍ ഇതു വായിച്ചാല്‍ പ്രധിഷേധിക്കും എന്ന് ഉറപ്പ്!)

അങ്ങനെ ഇവിടെ ബാംഗളൂരില്‍ വന്നപോളാകട്ടെ, മൊത്തം കന്നഡ. ഒരു പിണ്ണാക്കും മനസിലാവുന്നില്ല.. :-( പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിന് എല്ലാവര്ക്കും ഹിന്ദി അറിയാം. ചെറുപ്പത്തില്‍ തൊട്ടു ദൂരദര്‍ശന്‍ കണ്ടും, പ്രഥമ, ദൂസരി, ഭൂഷന്‍, എന്നിവ ഹിന്ദി പ്രചാര സഭയുടെ ഓരോ സെര്ട്ടിഫിക്കറ്റ്ട്സുമും ശേഖരിച്ചു ഷാരുഖ് ഖാന്റെ സിനിമയും കണ്ടു ഹിന്ദി പഠിച്ച എനിക്ക് ഇതു വളരെ ആശ്വാസകരമായി.

അങ്ങനെ ഹിന്ദി പറയാമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് അടുത്ത കടയില്‍ പാലും തൈരും മേടിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍, ഞാന്‍ ചോദിച്ചു,

" ഏക്‌ പാക്കറ്റ് ദൂദ്‌ ഓര്‍ കര്‍ഡ് "

അപ്പോള്‍ ഒരു ചോദ്യം ഇങ്ങോട്ട്,

"ഒരു കവര്‍ മതിയോ?"

ഞാന്‍ ബ്ലിന്കസ്സി അടിച്ച് നിന്നു പോയി... ഛെ.. എന്താ മാനക്കേട്‌. എവിടെ പോയാലും ഓരോ പാരകള്‍ കാണും... മലയാളികള്‍... ങ്ഹാ... പോട്ടെ.

ഇപ്പോള്‍ ദാ ട്വിട്ടെരിലും വന്നിരിക്കുന്നു... കുറെ മലയാള കൂട്ടുക്കാര്‍. :-) കൂടെ കൊറേ അനുയായികളും!! അത് കൊണ്ടു ഒരു വര്‍ഷമായിട്ടും ഞാന്‍ കന്നടയുടെ എ ബി സി ഡി പഠിച്ചിട്ടില്ല... !!! സാരമില്ല.. കത്തി വെക്കാന്‍ ആള് ആയല്ലോ!!!

അനുയായികള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഒരു തമാശ ഓര്മ വരുന്നു...
കല്യാണത്തിന് മുന്പ് ഹണിമൂണ്‍ വരുന്നതു ഏതിലാണ് ? " ഡിക്ഷ്ന്റി"
അതുപോലെ പാര്ട്ടി നേതാവകുന്നതിനു മുന്പ് അനുയായികള്‍ വരുന്നതു എവിടെ? "ട്വിറ്റെര്‍" !! ഹാഹാ.

അതൊരു ചളു ആയി പോയല്ലേ.. :-| സ്വാറി!! കൂടതല്‍ എഴുതിയാല്‍ ആരെങ്ങിലും എന്നെ തല്ലി കൊല്ലും!

അപ്പൊ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ... നാളെ കാണാം... അതും എന്തെങ്ങിലും എഴുതാന്‍ കിട്ടിയാല്‍.. ഐഡിയകള്കൊക്കെ എന്താ വില!!

പുതിയൊരു തുടക്കം കൂടി...

അങ്ങനെ ഞാന്‍ ഒരു പോസ്റ്റ് മലയാളത്തിലും എഴുതാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഇവിടെ ബ്ലോഗ്സ്പോട്ടില്‍ വെറുതെ മുഷിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന ഈ ബ്ലോഗിനെ ഒന്നു പുനര്ജീവിതം നല്‍കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഒന്നു നോക്കട്ടെ. :-)

കുറെ ദിവസമായിട്ട് ഇന്‍റര്‍നെറ്റില്‍ മലയാളം ബ്ലോഗ്സ് വായിച്ചു വായിച്ചു എനിക്ക് സഹികെട്ടില്ല. അതാണ്‌ ഞാനും ഈ കടും കൈ എടുക്കാന്‍ നിര്ഭന്ധിധയായത്. ആംഗലേയ ഭാഷ വായിച്ചും എഴുതിയും ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഒരു വിധം വിദഗ്ദ്ധയായി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അടുത്ത ലക്ഷ്യം നമ്മുടെ മാത്രഭാഷയാണ്. അതിന്റെ പരിണാമഫലമാണ് താങ്ങള്‍ ഈ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ബ്ലോഗ്സ്പോട്ട് കലക്കി. ഗൂഗിളിന്റെ സഹായത്താലാണ് ഇതു സംഭവിച്ചത്. അതിനാല്‍ ഗൂഗളിനു നൂറായിരം നന്ദി.

ഇനി അടുത്ത പ്രശ്നം ഇതില്‍ എന്ത് എഴുതണം എന്നതാണ്. സാരമില്ല. അതിനും വഴിയുണ്ടാക്കാം. ഇവിടം വരെ ദൈവം എന്നെ എത്തിച്ചില്ലേ. ഹാ. ഇനിയും ദൈവം തന്നെ എന്നെ സഹായിക്കുമാരാകട്ടെ. അല്ലെ കൂട്ടുക്കാരെ ? ;-)

After long time

I haven't ever checked out the blogspot blog once I had the wordpress blog. But now I realise, the features of blogger have grown beyond my expectations. It has grown to such an extent that I had to finally modify it. I love to play around, and had wanted a hosting to play with the backend games. But I was not ready to pay. But as Wordpress is also widgetized, there are so many widgets/gadgets now to play with. And what better place than our own Blogger.! So here I come!! :D

The first gadget I have put up is the Google Friend Connect on the right side. Please join it as soon as you can to discover more on my wanderings on the world of internet!!! :D

Meanwhile you can also follow me at Twitter and also check out the blog bluediamond.sr-ultimate.com where I currently blog!!

Another blog

Hmm...This blogger.com is actually a old one. I could not concentrate on makin this big. Instead i had tried another one in the meanwhile. So those who are disappointed on visitng this blog and finding no posts, may check the following link..
http://bluediamond.sr-ultimate.com

That's where I blog now. Meet you there!

:)